Afgelopen weekend was het zover: duizenden lopers gingen van start op één van de afstanden van het oudste nog bestaande hardloopevenement van Nederland: de Midwintermarathon. Tussen al die lopers zaten ook mensen met bijzondere verhalen. Eén van hen is Lonneke Plantfeber: zij overwon nog maar pas geleden borstkanker en stond dit jaar aan de start van de Asselronde. De afgelopen weken nam ze jou mee in haar verhaal. Vandaar haar laatste blog: deel 9. 

Asselronde, Lonneke met Christa“Vandaag was het zover: de Midwintermarathon in Apeldoorn. Om 9.15 vertrokken we vanuit huis. Eenmaal in Apeldoorn aangekomen, zijn we eerst naar theater Orpheus gegaan. Voor de gelegenheid was dit theater ingericht als één grote kleedkamer. Daar troffen we de laatste voorbereidingen en dronken we nog een kopje thee. Op naar de start!

Uitlopen en heel blijven

Deze wedstrijd is niet alleen een overwinning op mezelf, maar in gedachten liep ik ‘m ook voor mijn oma. Maandag 4 februari is het namelijk vijf jaar geleden dat zij overleed. Bij de start aangekomen, zag ik gelukkig veel bekenden. We maakten nog wat foto’s en een praatje en toen was het zover: het startschot!

We stonden helemaal achterin startvak C, dus het duurde even voor we de startstreep overgingen. De eerste paar kilometers moest ik – net als altijd – even op gang komen. Mijn loopmaatje Christa had last van haar hiel, dus we deden het rustig aan. Vandaag was ons motto: uitlopen en heel blijven, dus niet té snel lopen.

Bikkelen

Na zes kilometer kwamen we lekker op gang. Het vals plat in het parcours was best pittig, maar we bikkelden ons er goed doorheen. Tussen de zes en zestien kilometer ging het heel goed: we liepen zelfs wat sneller dan we in gedachten hadden. En wat genoten we van de prachtige heide en bossen onderweg!

Na de mooie heide liepen we het bos in. Het was op sommige plekken best glad, waardoor het soms lastig lopen was. Eenmaal het bos uit, volgde de lange weg terug richting Apeldoorn. We moesten een enorme klim omhoog maken, wat ons niet makkelijk afging. Er leek geen einde te komen aan deze weg, maar we liepen stug door. Af en toe wandelden we een stukje vanwege de pittige klimmetjes.

De finish in zicht!

In het laatste stuk van de Asselronde gaat de weg lekker naar beneden. Een welkome afwisseling na zoveel pittige klimmetjes en vals plat. De laatste paar honderd meter voor de finish versnelden we: we hadden het gehaald! We draaiden de hoek om, hoorden de muziek en zagen de finishboog al verschijnen. Ook zagen we iemand de medailles al uitdelen. We zeiden nog tegen elkaar: ‘Wat gek dat we de medaille al voor de finish krijgen.’ Maar toen we bij die vrouw aankwamen, vertelde ze ons dat we niet meer door mochten naar de finishboog. De acht kilometer ging namelijk van start. Wat een domper, 200 meter voor de finish! We voelden ons teleurgesteld, want we waren nog binnen de limiet van drie uur. Maar we besloten alsnog de 25 kilometer vol te maken naast het parcours. Zo hadden we toch nog onze eigen finish.

I did it…

De Asselronde was pittig en ging niet vanzelf.  Maar ik heb het gedaan…weer 25 kilometer in de benen! Mijn tijd was niet top: 2 uur en 57 minuten. Bijna een half uur langzamer dan twee jaar geleden, toen ik hier ook aan de start stond. Maar met het jaar dat achter me ligt, ben ik dik tevreden met mijn prestatie. Ik loop weer en ben de kilometers en snelheid aan het opbouwen. De komende maanden werk ik verder aan mijn volgende doel: de marathon van Rotterdam. Maar eerst lekker uitrusten en nagenieten van deze prestatie.

Op naar nieuwe ervaringen en herinneringen

En dit was ‘m dan: mijn allerlaatste blog voor jullie. Ik heb de blogs altijd met veel plezier geschreven en jullie zo meegenomen in mijn opbouw naar de Asselronde. Het was voor mij fijn om woorden te geven aan mijn gevoel: het helpt in de verwerking van alles wat ik het afgelopen jaar meemaakte. De moeilijke tijd komt steeds verder achter me te liggen en maakt plaats voor mooie nieuwe ervaringen en herinneringen. Wat dat betreft is het leven net als hardlopen…vooruit blijven gaan, doelen blijven stellen en onderweg niet vergeten te genieten van al het moois dat je tegenkomt. Ik wens iedereen een hele mooie weg en heel veel mooie kilometers!”

Meer lezen?

Heb je de eerdere blogs van Lonneke gemist? Hier lees je ze nog eens rustig na:

Blog 1: Het bijzondere verhaal van Lonneke

Blog 2: Lichtpuntjes

Blog 3: Lonneke 2.0.

Blog 4: Spannende kilometers 

Blog 5: Piekeren 

Blog 6: Vooruitkijken

Blog 7: Feest! 

Blog 8: ‘Je gaat sneller als je lacht’